Kedileri Kaçırdım!
Yeni ev taşıma stresi ve yoğunluğu bugün dikkat dağınıklığı yaptı.
Yeni evime taşındım ve yerleşme sürecindeyim. Sonunda kedilerimle bir arada olabileceğim büyük bir eve geçebildim. Hem Rosa’nın ayrı bir odası hem de diğerlerine ait bir oda olduğu için stresli olsa da güzel bir sürece geçmiş oldum.
Bugün doğalgaz bağlantılanacaktı, ancak arkadaşlar sabah dokuz gibi gelip gittikleri için, bana ulaşamadılar ve bağlantı sağlanamadı. Ancak yine de bir ihtimal kapının önünde bulunan saati kontrol etmek için açtım kapıyı ve gördüm ki doğalgaz bağlanmamış.
Kısmet dedim kapıyı kapattım ve içeri geçtim.
Bir arkadaşımla yapmam gereken bir telefon görüşmesine başladım. İşler güçler konuşurken bir an apartman boşluğundan bir gürültü duydum.
Apartmanımızda her sakinin en az bir evcil hayvanı bulunuyor.
İki gün önce arkadaşlarımla izlediğimiz The Stranger filminde bir köpeği olan ve o köpeğini döven komşusuna karşı kayıtsız bir adam vardı. Onun da etkisiyle aklımda belirdi deli sorular. Birisi köpeğini mi dövüyor acaba.
Bir hışımla kapıya yöneldim, eğer hayvana şiddet varsa engel olmalıydım.
Ancak o da ne, ev kapısı açık kalmış. Beynimden aşağı sular boşaldı. Hemen dışarı koştum.
Önce aşağı inmeye yeltendim ama sesler yukarıdan geliyordu. Koşturdum üst kata.
60 yaşlarında bir kadın, kocası evden çıkmak üzere, eline çöp poşeti tutuşturulmuş, 30’lu yaşlarda oğulları sandığım bir şahıs, elinde vileda sopası, itekleyerek çıkartmaya çalışıyor kedileri sanırım.
Kediler dedi kadın, benim dedim. Yatağın altına kaçmış evden koca bey çıkarken. Onların da kedisi varmış, kendi kedilerini korkudan odaya saklamışlar.
Mars ve Venüs, evin demirbaş haylazları ürküp yatağın altına sığınmışlar. Ben panik modda hem ev sakinlerinden özür diliyorum, hem de önce Venüs’ü sonra da Mars’ı alıp aşağı iniyorum.
Ben onlardan özür dilerken farkettim ki müthiş insanlar. Sadece korkmuşlar kendi kedilerine zarar gelecek diye. Mars’ı kucağıma aldığımda sevdiler biraz, sonra eve indim.
Tam bir içtima alıp herkesin sağ salim evde olduğunu kesinleştirdikten sonra bi kahve yaptım.
Sakinleşmem yaklaşık yarım saat sürdü.
Tomris’i kaybettikten sonra böyle hatalar yapmamak için çok çabalıyordum. Ancak bu yavşak kapı, kolundan tutup, dilini içeri sokmayınca kapanmama huyuna sahipmiş.
Öğrenmiş olduk. Hem de komşularımla hızlı bi tanışma oldu.
Geçmiş olsun bana.
Dikkat dolu günler efendim.